Electro to gatunek muzyki elektronicznej zapoczątkowany na przełomie lat 70-tych i 80-tych, kształtowany przez producentów funkowych, hip-hopowych i elektronicznych. Z muzyką Electro są często mylone style muzyki tanecznej takie jak break-beat, electroclash i Electro House, oraz zupełnie inne gatunki jak nu-rave czy synthpop, które z electro nie mają nic wspólnego.
Jednym z prekursorów gatunku Electro jest Afrika Bambaataa, który wydał w 1982 r. jeden z obecnych klasyków tego gatunku, czyli Planet Rock, którym w późniejszym okresie inspirowało się większość artystów electro ze względu na jego nowatorską (jak na tamte czasy) linię perkusyjną i brzmienia, połączone z energicznym rapem ekipy Soul Sonic Force.
Dzisiejsze electro ma wiele rodzajów i podgatunków. Najbardziej popularnym i jednocześnie najbardziej nawiązującym do klasycznego brzmienia są Miami bass oraz freestyle, którego najbardziej znani przedstawiciele to niemieccy artyści tacy jak Freestyle Project , Bubble J , czy Anthony Norris, reprezentujący najbardziej komercyjną odmianę freestyle, brzmieniowo nawiązującą do muzyki dance.
House to gatunek muzyczny mający swe początki w muzyce disco lat 70. Określenie tej odmiany muzyki pochodzi od nazwy klubu Warehouse w Chicago. Muzyka House charakteryzuje się tanecznym rytmem, śpiewanymi wstawkami i linią melodyczną opartą na brzmieniu klasycznych instrumentów w rodzaju skrzypiec, pianina, fortepianu a także gitary. Wśród remiksów istnieją wersje „dub”, które charakteryzują się wysuniętą na pierwszy plan linią basową.
Do głównych twórców należą: David Guetta, Avicii oraz zespoły takie jakie Daft Punk czy Swedish House Mafia. Poniżej przedstawiam ich przykładowe utwory:
Nirvana to grupa, która została założona przez Kurta Cobaina i Krista Novoselica w 1985 w Aberdeen w stanie Waszyngton. Początki subkultury o nazwie grunge, związane są nierozerwalnie z tym zespołem.
Początki zespołu sięgają 1988 - to wtedy Kurt Cobain nadał mu nazwę Nirvana i tak już pozostało do roku 1994. Zespołowi udało się wybić ponad przeciętność albumem Bleach wydanym przez wytwórnię Sub Pop15 czerwca 1989. Zawierał on charakterystyczną muzykę opartą na prostych liniach melodycznych, która wywodziła się zarówno z tradycji punkowych, jak amerykańskiej muzyki heavymetalowej. Na okładce Bleach widnieje nazwisko Jasona Evermana, który jednak nie brał udziału w jej nagrywaniu - stało się tak ze względu na jego pomoc finansową przy produkcji albumu. Bleach uzyskała w niezależnym środowisku pewną renomę i dzięki niej Nirvana zaczęła się cieszyć sławą na zachodzie USA.
Tuż po premierze Bleach zespół opuścili Jason Everman i Chad Channing. Według Cobaina, Chad grał nazbyt jazzowo i delikatnie, pomimo swej biegłości technicznej. Miejsce za perkusją zajął multiinstrumentalista Dave Grohl, znany wcześniej z punkowego projektu Scream. Już z Grohlem udało się Nirvanie podpisać kontrakt płytowy z wytwórnią Geffen, co umożliwiło zespołowi promocję na całym świecie i ostateczne zerwanie z etykietką zespołu o lokalnym znaczeniu, czego muzycy bardzo nie chcieli. Przy współpracy z wytwórnią Geffen - DGC Nirvana nagrała w 1991 płytę Nevermind, która zdobyła olbrzymią popularność i okazała się ogromnym sukcesem komercyjnym. Z jednej strony grunge’owe środowisko cieszyło się, ponieważ w sukcesie Nirvany widziało szansę sukcesu i wyjścia z podziemia również dla siebie, z drugiej strony jednak zarzucano Nirvanie komercjalizację i zatracenie własnych, muzycznych ideałów. Zespół okrzyknięto legendą, a płyta Nevermind trafiła na pierwsze miejsca list przebojów, okazując się jedną z najlepszych płyt lat 90. Utwory takie jak „Come as You Are” czy „Lithium” stały się bardzo popularne, zaś „Smells Like Teen Spirit” uważany jest za hymn pokolenia lat 90. i zaliczany do najbardziej znanych rockowych utworów. Na liście najlepszych utworów wszech czasów zajął on 9 miejsce, a płyta Nevermind uważana jest za 17 najlepszą płytę w historii muzyki rozrywkowej wg Magazynu Rolling Stone.
24 lutego 1992 roku Kurt Cobain ożenił się z wokalistką grupy Hole, Courtney Love. Od tego momentu nasiliły się problemy lidera zespołu związane z nadużywaniem narkotyków. W tym klimacie powstała trzecia i ostatnia płyta długogrająca tria zawierająca premierowy materiał In Utero, wydana przez wytwórnię DGC w 1993 roku. Przed samym wydaniem albumu zespół miał spore problemy z wytwórnią, która domagała się muzyki o bardziej komercyjnym brzmieniu. Kurt Cobain oświadczył: ‘Dorosłym się to nie podoba’, mając na myśli pracowników wytwórni. In Utero była dość jednoznaczną odpowiedzią na wcześniejsze zarzuty o komercję. Płyta stała się jednak od razu hitem debiutując na liście Billboardu, a do dziś sprzedano w samych Stanach Zjednoczonych ponad 6 milionów jej egzemplarzy. Szczególnie cenionym utworem okazał się pierwszy singel z tego albumu - „Heart-Shaped Box” - do którego stworzono psychodeliczny teledysk. Od 1993 roku stan psychiczny Kurta Cobaina zaczął się gwałtownie pogarszać.
Przed ostatecznym rozpadem zespół zdążył zatrudnić drugiego gitarzystę Pata Smeara, by wspomógł Nirvanę na koncertach. Niedługo potem Nirvana nagrała płytę live - MTV Unplugged in New York - która zawierała piosenki wykonane w wersjach akustycznych. Uznano ją za jednen z najlepszych albumów wydanych w 1994 roku. Grupa zakończyła działalność po śmierci Kurta Cobaina 5 kwietnia 1994 roku.
Pozostali członkowie Nirvany kontynuują swe kariery muzyczne z różnym powodzeniem. Dave Grohl założył swój własny zespół Foo Fighters, który odnosi niemałe sukcesy. Całkiem niedawno Grohl wziął udział w projekcie muzycznym - Probot. W ten sposób spełniło się największe marzenie tego muzyka - Dave zagrał obok swoich największych idoli m.in. zagrał z Lemmym z grupy Motörhead. Natomiast Krist Novoselic zakładał kapele grające alternatywną muzykę, nie osiągając jednak większych sukcesów. Były to m.in. Sweet 75, oraz Eyes Adrift. W 2006 r. dołączył do zespołu Flipper, którym inspirował się od młodości. Po rozpadzie Nirvany popularność muzyki grunge niestety mocno osłabła, choć, jak to napisał Kurt Cobain, „Grunge umarł, ale żyje w nas” (ang. „Grunge is dead, but lives in us”).
Na koniec dwa utwory z akompaniamentu zespołu:
Grunge jest gatunkiem, który stanowił opozycję wobec sztucznego, elektronicznego brzmienia i wystylizowanego wyglądu grup związanych z nową falą.
Grunge zazwyczaj charakteryzuje się „brudnym” brzmieniem gitar, które są zniekształcone za pomocą takich efektów jak overdrive czy audio feedback. Grunge łączy w sobie elementy hardcore punka oraz heavy metalu, chociaż niektóre zespoły kłady większy nacisk na konkretne brzmienie któregoś z nich. Grunge prezentuje zazwyczaj charakteryzujące się surowym punkowym brzmieniem melodie, oraz ponury nastrój, wyrażany w warstwach lirycznych. Niekiedy utwory są w wolniejszym tempie oraz są bardziej rozbudowane aranżacyjnie, przypominając tym samym konstrukcję podobną do heavy metalu. Na początku lat 90., Nirvana rozpowszechniła format utworu „stop-start”, który stał się konwencją gatunku.
Ponadto grunge charakteryzuje się dość ponurym nastrojem oraz przekazem tekstowym, często naładowanym złością, frustracją, goryczą i ostrą negacją rzeczywistości. Charakterystyczne dla tego stylu są też klimaty autodestrukcji i nienawiści do samego siebie. Skłonności te są czasami wyrażane w tekstach i muzyce pełnej agresji, buntu i ostrych brzmień, czasem wręcz przeciwnie w formie powolnych, naładowanych rezygnacją i zniechęceniem ballad „psychodelicznych”.
Koncerty były znane jako proste, prezentujące wysoki poziom energii występ. Zespoły odrzuciły wysokobudżetowe prezentacje takie jak stosowanie złożonych tablic świetlnych, wybuchy pirotechniczne, i inne efekty wizualne, tak charakterystyczne dla wielu gatunków.
Odzież noszona przez muzyków prezentujących nurt, ogólnie postrzegana była jako „zaniedbana”. Charakterystycznym elementem była koszula flanelowa. Dziennikarz Charles R. Cross stwierdził „Kurt Cobain był zbyt leniwy, aby używać szamponu”, natomiast Jonathan Poneman stwierdził: „To ubranie mimo iż jest takie tanie i trwałe, to jednak jest ponadczasowe. Stanowi też przekór dla krzykliwej estetyki, która istniała w latach 80”.
Twórcami grunge`a są m.in.: Nirvana, Pearl Jam, Alice In Chains.
Na koniec dwa pozostawiam dwa krótkie utwory, które są głównymi przedstawicielami swojego gatunku:
Nowa Fala to termin, który został wymyślony przez szefa wytwórni Sire Records jako określenie na muzykę wydawanych przez nią zespołów punkrockowych – w tym pionierów punk rocka, takich jak Talking Heads czy Television. Następnie nową falą zaczęto nazywać wszystkich wykonawców punkowych i zainspirowanych tą muzyką, którzy wychodzili poza ramy prostego punk rocka w stylu Ramones. Był to więc w istocie synonim terminu post punk. Później używano tych dwóch etykietek do dokonywania podziału w obrębie tej samej grupy artystów: nową falą określano twórczość bardziej popową, post punkiem zaś – bardziej surową.Charakterystyczne dla nich jest użycie instrumentów elektronicznych i niemal tanecznych rytmów. Najbardziej komercyjną postacią nowej fali był nurt zwany new romantic, który na początku lat 80. XX w. z powodzeniem rywalizował z klasycznym disco na klubowych parkietach.
Odmienną estetykę proponowała tzw. zimna fala, charakteryzująca się mrocznym brzmieniem i pesymistycznymi tekstami.
Do głównych twórców nowej fali zalicza się The Cure, Joy Divison oraz Depeche Mode.
Poniżej kilka krótkich utworów z tego gatunku muzycznego:
Punk to agresywna, głośna, szybka, pozbawiona profesjonalnych aspiracji muzyka, która stała się wyznacznikiem młodzieżowej subkultury, odrzucającej zarówno styl życia hipisów, jak i bywalców dyskotek. Była buntem przeciwko estetyce ówczesnego rocka. Twórcy punkowi ostentacyjnie uprościli wykonywaną muzykę, odrzucili rozbudowane aranżacje, a scenicznemu blichtrowi przeciwstawili niedbały wizerunek.
W warstwie ideologicznej punk był wyrazem sprzeciwu wobec wszelkiej władzy, instytucji, autorytetów. Media chętnie przedstawiały ten ruch jako groźny dla porządku społecznego, nie dostrzegając jego konstruktywnego przekazu: wiele punkowych zespołów w swoich tekstach apelowało o tworzenie alternatywnego świata, opartego na zasadach wolności i sprawiedliwości podziału dóbr. Ważna dla tego ruchu była etyka tzw. DIY, która w luźnym tłumaczeniu z języka angielskiego oznacza tyle co ,,Zrób to sam", propagująca podejmowanie niezależnych inicjatyw zamiast korzystania z usług korporacji.
Członkowie subkultury punków wyróżniali się wyglądem, na który składały się: postawione, często jaskrawo ufarbowane włosy, czarne, skórzane kurtki nabijane ćwiekami i wysokie, sznurowane buty. Uczestnicy koncertów muzyki punkowej wykonywali pogo - formę grupowego tańca, sprawiającego wrażenie chaotycznego, transowego podskakiwania. W toku rozwoju gatunku twórcy zaczęli czerpać m.in. z muzyki funkowej czy z afrykańskich rytmów, a część zespołów weszła do głównego nurtu muzyki popularnej.
W Polsce w latach 80. XX w. punk wiązał się z walką przeciwko systemowi komunistycznemu, a w latach 90. doprowadził do powstania prężnej sceny alternatywnej z własnymi wytwórniami (Nikt Nic Nie Wie, Antena Krzyku), pismami, koncertami i festiwalami.
Najbardziej znanymi grupami są: Sex Pistols, Ramones, Offspring oraz Green Day.
Poniżej do odsłuchania utwory Sex Pistols oraz Green Day.
Ambient to awangardowy gatunek muzyki elektronicznej, powiązany z poszukiwaniami współczesnej muzyki poważnej oraz rocka, wyróżniający się oparciem kompozycji nie na rytmie, lecz na tzw. plamach dźwiękowych. Utwory tego typu nie rozwijają melodii, lecz operują luźną strukturą i subtelnymi zmianami barwy dźwięku. Oszczędność zbliża ambient do minimalizmu muzycznego.Z kolei wykorzystywanie elektronicznie przetworzonych dźwięków z otoczenia wskazuje na związki z muzyką konkretną. Ambient to najczęściej muzyka spokojna, relaksacyjna. Brian Eno tak opisywał swoje odkrycie muzyki ambient: W styczniu 1975 roku miałem wypadek samochodowy. Nie byłem ciężko ranny, ale musiałem leżeć w łóżku na wznak i byłem unieruchomiony. Moja przyjaciółka, Judy Nylon, odwiedziła mnie wtedy i przyniosła płytę z XVIII-wieczną muzyką na harfę. Kiedy już wyszła, z wielkim trudem nastawiłem płytę i położyłem się z powrotem. Okazało się, że wzmacniacz nastawiony był na minimalną głośność i jeden kanał był kompletnie głuchy. Ponieważ nie miałem siły, by się podnieść i wyregulować głośność, dźwięki dochodzące z głośnika były na granicy słyszalności. Wtedy zdałem sobie sprawę, iż można słuchać muzyki w zupełnie inny sposób: traktować ją jako element otoczenia, w ten sam sposób, co kolor światła i dźwięk deszczu.
Ambient w wersji komercyjnej używana jest jako tło w przestrzeniach publicznych, np. hotelach czy samolotach.
Do głównych twórców ambientu zalicza się Brian`a Eno, Klaus`a Schulze oraz Biosphere.
Poniżej przedstawiam przykładowe utworu ambientu:
Muzyka elektroniczna jest to muzyka tworzona głównie lub wyłącznie za pomocą elektrofonów (elektromechanicznych i elektronicznych instrumentów muzycznych) oraz urządzeń elektronicznych przetwarzających dźwięki pozamuzyczne lub generowane przez tradycyjne instrumenty akustyczne.
Początki tego rodzaju brzmień sięgają lat 70., kiedy muzyka elektroniczna zaczyna wchodzić do kultury masowej. W połowie lat 70. krystalizują się pierwsze stricte elektroniczne nurty muzyczne, początkowo w muzyce awangardowej. W tym samym czasie techniki tradycyjnie elektroniczne zostają zaadaptowane w undergroundowej muzyce tanecznej; rodzi się tradycja samplingu jako wykorzystywania w swojej muzyce nagranych i wydanych wcześniej przez innych wykonawców partii instrumentów. Z nadejściem lat 80. brzmienia elektroniczne na stałe zadomawiają się w muzyce popularnej. Przedstawiciele gatunków takich jak electropop, new romantic, synth pop i italo disco osiągają szczyty list przebojów, a tworzona przez nich muzyka stanie się później symbolem tej dekady. Muzyka elektroniczna w tejże dekadzie również była komponowana przez bardziej niszowe zespoły osiadłe głównie na stylistyce EBM, industrial i new wave. Dziś tzw. taneczna elektronika ma wiele gatunków, m.in.: house, chillout, trip-hop, electro i dubstep. Ich typowe cechy to miksowanie i obróbka montażowa fragmentów starszych piosenek, wielokrotne powtarzanie chwytliwego motywu muzycznego, eksperymenty z tempem i rytmiką, a także skupienie na brzmieniu, a nie na treści utworu.
Do najbardziej znanych twórców należą: Jean-Michel Jarre, Aphex Twin oraz Goldfrapp.
Na zakończenie Jean Michel Jarre w utworze Oxygene oraz Aphex Twin w Window Licker.
Tupac Amaru Shakur, w skrócie 2Pac, urodził się 16 czerwca 1971 w New Yorku. Tupac pierwszy raz zetknął się z muzyką rap, gdy był dilerem narkotyków. W tym samym czasie dołączył do składu kierowanego przez Shocka G o nazwie Digital Underground. W Digital Underground pełnił rolę technicznego (przynieś, podaj pozamiataj) . W styczniu 1990 roku nagrał z nimi płytę, która nosiła nazwę „This Is An E.P. Release”. Pierwszy utwór, który nagrał jako raper wraz z Digital Underground nosił tytuł „Same Song” .W 1991 roku Tupac przyjął pseudonim 2Pac. Tego też samego roku wydał swój debiutancki krążek, który nosił nawę „2Pacalypse Now”. W 1993 r. 2Pac wydał swój drugi album „Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z.”. Tą płytę promowały 2 single - „Keep Ya Head Up” i „I Get Around”. 13 lutego 1996r. wyszedł pierwszy podwójny album w historii rapu który nosił nazwę „All Eyez On Me”. Album ten do dziś uznawany jest za najlepszy album w historii rapu. Tupac jednak nie zwalniał tempa i nagrywał nowy album noszący tytuł „Makaveli: The don Killuminati - The 7 Days Theory”.
7 września przybył do hotelu MGM Grand w Las Vegas, aby zobaczyć walkę bokserską między swoim przyjacielem Mike’em Tysonem a Bruce’m Seldonem. Kiedy wraz ze swoją ekipą opuszczał hotel po trwającej zaledwie 39 sekund walce, doszło jeszcze do pozornie niegroźnego incydentu, w którym główną rolę odegrał członek wrogiego gangu Southside Crips, Orlando „Baby Lane” Anderson. Został on pobity przez świtę Tupaca, ponieważ kilka tygodni wcześniej ukradł jednemu z pracowników Death Row Records złoty łańcuch z logo wytwórni.
Kilka godzin później kawalkada luksusowych samochodów, w których znajdowali się członkowie Mob Piru Bloods i pracownicy Death Row Records, zatrzymała się naprzeciwko hotelu Maxim z powodu czerwonego światła. Prowadził ją, za kierownicą czarnego 750, Marion „Suge” Knight, obok niego siedział Tupac. Przez przejście dla pieszych z obydwu stron ulicy przechodzili turyści, co nie pozwalało samochodom szybko ruszyć z miejsca. Z prawej strony BMW pojawił się biały Cadillac, z samochodu oddano 13 strzałów. Pięć z nich raniło 2Paca. Dwa z pocisków godziły go w klatkę piersiową, jeden w miednicę, jeden odstrzelił mu część palca wskazującego u prawej ręki, a ostatni ugodził go w ramię.
Zmarł w University Medical Center 13 września, co zostało ogłoszone o godzinie 16:03, na skutek odniesionych ran, sześć dni po strzelaninie. Sprawa morderstwa 2Paca wciąż zostaje nierozwiązana i brak jest jakiegokolwiek znacznego postępu w niej. Istnieją spekulacje, iż zabojstwo artysty zlecił Notorious B.I.G., raper ze wschodniego wybrzeża, z którym 2Pac był w konflikcie. Podejrzeń i spekulacji było coraz więcej, aż do momentu śmierci Notoriusa w zamachu pół roku później. Wkrótce światło dzienne ujrzały nowe fakty dotyczące śmierci 2Paca. Kolejnym podejrzanym jest Marion „Suge” Knight, z którym to raper poróżnił się w trakcie nagrywania „All Eyez On Me”, chcąc odejść z Death Row Records i założyć własną wytwórnię płytową. „Już w momencie podpisania przez 2Paca umowy z Sugem wiedziałem, że będzie to błąd”. – twierdził później przyrodni brat 2Paca Mopreme. Inną osoba podejrzewaną o zorganizowanie zamachu na życie Shakura jest Orlando Andreson, wspomniany już członek gangu Southside Crips. Tego samego wieczoru doszło do walki pomiędzy nim a 2Pac-iem. Sprawa wciąż pozostaje niewyjaśniona.
Nie ustają spekulacje na temat upozorowania przez 2Pac’a własnej śmierci. Ludzie wciąż doszukują się faktów na ten temat w utworach rapera. Tak na przykład, po odwróceniu piosenki „This Life I Lead” z albumu Better Dayz można usłyszeć sekwencję słów „yes, I’m alive” („tak, jestem żywy”). W utworze „Pac’s Life” z płyty o takim samym tytule (również po uprzednim odwróceniu) usłyszeć można słowa „I’ll be back” („jeszcze tu wrócę”). Nie ma żadnych dowodow na to, iż 2Pac świadomie wykorzystał takie zwroty, lecz dociekliwi fani cały czas odnajdują tego typu znaki. Co więcej, idolem Tupac’a był pisarz Niccolò Machiavelli, który znany był między innymi z pozorowaniem własnej śmierci.
Wiele osób przekonanych jest o tym, iż 2Pac żyje i ukrywa się, gdyż miał dość życia popularnego rapera. Tym samym domniewane są coraz to nowsze daty jego powrotu.Mimo, iż Tupac już nie żyje ponad 13 lat, jego płyty wciąż się ukazują.
Na zakończenie dwa najbardziej znane utwory 2Pac`a:
HIP-HOP to gatunek muzyczny i ruch kulturowy zapoczątkowany przez Afroamerykanów w latach 70. XX w. Do świata kultury masowej zjawisko to zaczęło przenikać na początku lat 80. XX w.
Cztery główne elementy kultury hip-hopowej to rapowanie, komponowanie muzyki (przy użyciu sampli z płyt winylowych), tworzenie graffiti oraz breakdance. Do charakterystycznych cech hip-hopu zalicza się rytmiczną melorecytację z podkładem muzycznym i dominacją rytmu (tzw. bitu) nad melodią. W niekomercyjnym hip-hopie przeważa słowo, wyrażające problemy codziennego życia w wielkim mieście, a także refleksje natury politycznej czy społecznej.
Z jednej strony współczesny hip-hop zbliżył się do popu i zatracił swoją pierwotną szorstkość, surowość i bezkompromisowość prawie wykrzykiwanych słów. Z drugiej strony utwory te są dziś o wiele bogatsze pod względem brzmieniowym, niektóre mają niemal symfoniczne aranżacje. W Polsce gatunek stał się popularny, ponieważ dostrzeżono podobieństwo rodzimych blokowisk do gett amerykańskich, z których wywodzi się hip-hop. Do najbardziej znanych twórców tego gatunku należą: Ice-T, 2Pac, Kanye West, Jay-Z, a w Polsce Kaliber 44 oraz O.S.T.R.
Na zakończenie Ice-T - G Style oraz O.S.T.R & Hades - Psychologia tłumu - feat. Sacha Vee
Disco Polo jest gatunkiem muzycznym, który powstał w Polsce na przełomie lat 90. XX w. Gatunek wywodzi się z muzyki granej na weselach i zabawach przez specjalne zespoły z repertuarem piosenek ludowych i weselnych. Ścieżką wokalną był najczęściej melodramatyczny tekst o nieszczęśliwej miłości lub także często tekst o charakterze prześmiewczym. Oprócz tego duży wpływ na powstanie tego gatunku miały popularne w latach 80. w Europie, także w Polsce podgatunki muzyki disco - italo disco i euro disco oraz w pewnym stopniu wykonawcy muzyki dyskotekowej z krajów byłego Związku Radzieckiego.
Pierwszy zespół będący przedstawicielem tego gatunku – Bayer Full, powstał 19 listopada 1984 roku, natomiast drugi zespół będący przedstawicielem tego gatunku - Top One powstał w 1986 roku i obydwa zespoły stały się jednymi z pionierów tejże muzyki. Na przełomie lat 80. i 90. XX wieku powstawały takie zespoły jak Akcent, Atlantis, Boys i Fanatic oraz powstała w 1990 roku pierwsza oficjalna wytwórnia nagrywająca płyty z muzyką disco polo - Blue Star. Głównymi ośrodkami muzyki chodnikowej, a później disco polo był Białystok i inne miasta leżące na Podlasiu (właśnie z tej części Polski pochodzi większość artystów gatunku) oraz Żyrardów i Sochaczew koło Warszawy. Jedną z najbardziej znanych piosenek wywodzących się z tego gatunku było Mydełko Fa nagrane w 1991 roku przez Marka Kondrata i Marlenę Drozdowską, która miała być pastiszem tej muzyki, ale stała się wielkim przebojem i przyczyniła się ona do popularności tego gatunku.
Pomysłodawcą nazwy disco polo, stworzonej w 1993 roku na podobieństwo italo disco (włoski styl muzyczny z początku lat 80. XX w.), był Sławomir Skręta, właściciel wytwórni płytowej Blue Star z Reguł koło Warszawy. Nazwa ta szybko stała się popularna i skutecznie wyparła poprzednią nazwę "muzyka chodnikowa". W pierwszej połowie lat 90. muzyka ta stała się zjawiskiem masowym, choć prawie nieobecnym w mediach. Nagrywane poza oficjalnym obiegiem kasety magnetofonowe i płyty kompaktowe osiągały ogromne nakłady. 29 lutego 1992 odbyła się Gala Piosenki Chodnikowej i Popularnej poświęcona temu nurtowi muzyki transmitowana przez TVP 1.
W połowie lat 90. disco polo znalazło miejsce w programach telewizyjnych i audycjach radiowych w Radiu Eska. Disco polo było w tamtym okresie także obecne w stacji telewizyjnej Polonia 1 wówczas będącej siecią lokalnych stacji w większych aglomeracjach miejskich oraz w TV Polonia. W innych mediach muzyka ta w tym czasie była prawie w ogóle nieobecna i uznawana przez media głównego nurtu za symbol kiczu i prymitywizmu.Pod koniec lat 90. XX wieku (od 1998 roku do 2001 roku) nastąpił przesyt tej muzyki i gwałtowny spadek sprzedaży kaset magnetofonowych i płyt CD disco polo o ok. połowę, przy jednoczesnym wzroście zainteresowania polską muzyką pop, rock i hip-hop oraz zagraniczną muzyką hip-hop, dance i muzyką elektroniczną. W tym samym czasie z anteny Radia Eska, telewizji Polonia 1 i TV Polonia zostały zdjęte programy poświęcone tej muzyce.
W latach 2002–2007 niektóre zespoły kontynuowały swoją działalność (jak np. Toples lub Weekend). W tym okresie zespoły wydawały nawet swoje nowe płyty, jednak na skutek braku istnienia w tym czasie gatunku w ogólnokrajowych mediach nie przyniosły one popularności. W 2007, po pięciu latach przerwy muzyka ta ponownie zagościła na ekranach telewizyjnych za sprawą stacji iTV, która codziennie emituje program pt. „Discostacja”. Oprócz tego promocja odbywa się w Internecie za sprawą dwóch rozgłośni internetowych z nią powiązanych. Od tego roku zespoły zaczęły ponownie grać koncerty, których liczba z każdym rokiem wzrastała i ponownie zaczęto sprzedawać płyty, przez co zespoły zaczęły znów przynosić zyski. Od tamtego czasu muzyka disco polo znajduje się na fali wznoszącej i znajduje coraz więcej sympatyków oraz słuchaczy.
Na koniec hit ostatnich lat ,,Ona tańczy dla mnie" oraz wydany przed dwoma dniami utwór zespołu Mig pt. ,,Słodka wariatka", a na uzupełnienie Czadoman w utworze ,,Kochane Panie".
ABBA to szwedzki zespół muzyczny działający w latach 1972-1982, którego szczyt popularności przypada na lata siedemdziesiąte i początek lat osiemdziesiątych XX stulecia. Powszechnie uznawany za najwybitniejszy zespół tworzący kanon muzyki pop XX wieku, choć uznanie nadeszło dopiero w połowie lat 90.
Zespół utworzyli w 1972 Björn Ulvaeus, Benny Andersson, Agnetha Fältskog i Anni-Frid (Frida) Lyngstad stanowiący dwa małżeństwa (A. Fältskog i B. Ulvaeus 1971-1978 (separacja), 1980 (rozwód), A. Lyngstad i B.Andersson 1978-1981). Nazwa zespołu, przyjęta w 1974, stanowi akronim pierwszych liter imion jego członków.
Ważną osobą w historii zespołu był Stig Anderson, przedsiębiorczy menadżer zespołu, architekt jego międzynarodowego sukcesu, a także autor tekstów do niektórych piosenek w początkowym okresie.
Pierwszy wielki przebój tego zespołu to „Waterloo”, którą to piosenką grupa zdobyła Grand Prix na Konkursie Piosenki Eurowizji w 1974 roku w Brighton w Zjednoczonym Królestwie. W 2005 to właśnie ta piosenka została też uznana przebojem 50-lecia konkursu. Zespół, występując jako Björn, Benny, Agnetha & Annifrid, próbował swoich szans w eliminacjach do Eurowizji również rok wcześniej, tj. w 1973 roku, ale propozycja „Ring Ring” zajęła w szwedzkiej preselekcji 3. miejsce.
Późniejsze przeboje to m.in. „S.O.S.”, „Mamma Mia”, „Knowing Me, Knowing You”, „Take A Chance On Me”, „Chiquitita”, „Fernando”, „I Do, I Do, I Do, I Do, I Do”, „Hasta Manana”, „Thank You For The Music”, „The Winner Takes It All” i „One Of Us”. Za sztandarowy przebój zespołu uznaje się „Dancing Queen”, który jako jedyny singel dotarł do pierwszego miejsca listy przebojów amerykańskiego magazynu muzycznego Billboard.
Po rozwodach obu par oraz wskutek coraz mniej zbieżnych interesów zawodowych, zespół rozpadł się w 1982 roku.
Na zakończenie dwie sztandarowe piosenki szwedzkiego zespołu.
Disco to gatunek muzyczny, którego początki sięgają lat. 70 XX w. Jest to muzyka taneczna, czerpiąca w dużej mierze z funku. Przeznaczona była głównie do klubów muzycznych, zyskała też popularność w radiu i filmie (np. Gorączka sobotniej nocy).Pozbawiona ambicji innych niż dostarczanie dobrej zabawy i barwnego widowiska, często jest uznawana za kiczowatą. postrzega się ją też jako zjawisko kultowe, a do jej estetyki (futra, cekiny, spodnie ,,dzwony", fryzury w stylu afro) odwołują się dziś muzycy klubowi, tworzący remiksy najbardziej znanych utworów tego nurtu.
Dzięki muzyce disco dużą popularność zdobyła muzyka elektroniczna. Niektóre elementy stylu disco zostały zaadaptowane przez grupy spoza tego kręgu m.in. ABBA, The Rubettes i inne. Nawet tacy artyści rockowi, jak The Rolling Stones, Kiss czy Rod Stewart nagrali piosenki i płyty w tym stylu. Disco miało wpływ na powstanie muzyki rap, Euro disco, Italo disco, disco polo oraz na początki house i techno.
Muzykę dyskotekową do perfekcji doprowadził zespół Bee Gees, którego okres największej popularności (koniec lat 70.) zbiegł się ze szczytem dyskotekowego szału. Muzyka disco była jednym z elementów subkultury disco, dominującej w młodzieżowej kulturze masowej tamtych czasów.
Na pożegnanie ABBA i Dancing Queen oraz Bee Gees w utworze Too Much Heaven.
Funk, gatunek pokrewny do soulu powstał w połowie lat 60. ubiegłego stulecia. Podobnie i on wiązał się z emancypacją czarnoskórej ludności amerykańskiej. Miał afrykańskie korzenie i, podobnie jak r'n'b charakteryzował się niezwykle energetycznym rytmem. W toku ewolucji gatunku funk zaczął nawiązywać do jazzu i rocka; zaczęto także eksperymentować z użyciem muzyki elektronicznej. Z muzyki funkowej z czasem powstały style tańca ulicznego, np. hip-hop. Do najwybitniejszych twórców muzyki funkowej zalicza się Jamesa Browna oraz Kool & The Gang.
Heavy metal, gatunek, który powstał pod koniec lat 60. ubiegłego stulecia jest w rzeczywistości gatunkiem, który wyewoluował z hard rocka. Do dziś oba terminy bywają używane zamiennie. Ciężko wskazać znaczące różnice między tymi dwoma rodzajami ostrej, gitarowej muzyki. W założeniu heavy metal miał brzmieć ciężej i potężniej od hard rocka, jednak często rzeczywistość jest inna. W odróżnienie do rocka od gitary w heavy metalu ważniejsza jest perkusja i gitara basowa. Co więcej heavy metalowi wokaliści wykształcili charakterystyczny dla nich sposób śpiewania - począwszy od, przypominających operę, modulowanie głosów, przez ostry krzyk, na gardłowym pomrukiwaniu (tzw. growl) skończywszy. Heavy metal jest gatunkiem traktującym de facto dowolną tematykę. Wśród utworów można odnaleźć te opisujące problemy społeczne, polityczne, ale też katastroficzne wizje, subiektywny, pesymistyczny opis rzeczywistości, fascynację okultyzmem, nawiązania mitologiczne. Do najważniejszych twórców heavy metalowych zalicza się Iron Maiden i Metallica, których wybrane dzieła przedstawiono poniżej.
Bob Marley to legenda światowej muzyki. Wokalista, gitarzysta i twórca niezapomnianych utworów takich jak choćby "Exodus", "Iron Lion Zion", "No Woman, No Cry" czy "One Love"[umieszczone na końcu posta].
Robert Marley urodził się w lutym 1945 roku. Jego ojcem był biały oficer armii brytyjskiej (którego wokalista nie poznał), a matka jamajską wieśniaczką.
Po śmierci ojca rodzina przeniosła się do Kingston, gdzie zamieszkała w dzielnicy slumsów. Bob Marley w wieku 14 lat rzucił szkołę, znalazł pracę jako spawacz i w tym właśnie czasie założył swój pierwszy zespół. W 1962 roku wokalista nagrał debiutancki singiel "Judge Not".
Wczesne nagrania Marleya, takie jak "Put It On", "Ten Commandments" oraz "Love and Affection", opowiadały o świecie ulic Trenchtown. W tym czasie zaczął krystalizować się skład The Wailers - grupy, która współtworzyła później sławę Marleya.
Bob Marley stał się pierwszą wielką gwiazdą, która pochodziła z kraju Trzeciego Świata. Jego utwory, przesycone rewolucyjnymi treściami, trafiały do milionów zbuntowanych słuchaczy na całym świecie.
W lipcu 1977 roku artysta odniósł kontuzję podczas gry w piłkę nożną. Rana nie została do końca zaleczona. Przekonania religijne sprawiły, że Marley nie chciał zgodzić się na amputację zakażonego palca u nogi (rastafarianie głoszą jedność ciała, uważając, że amputacja jest grzechem). Wkrótce u muzyka wykryto nowotwór skóry. Niebawem pojawiły się przerzuty na inne organy. W 1980 roku Marley zasłabł w nowojorskim Central Parku. Okazało się, że zaatakowane zostały płuca, żołądek i mózg.
Ostatnie dni życia król reggae chciał spędzić na rodzinnej Jamajce. Jego stan był tak poważny, że z Niemiec zdołano go przewieźć tylko do Miami na Florydzie. Tam zmarł w szpitalu 11 maja 1981 roku w wieku 36 lat. Został pochowany w krypcie w Nine Miles, niedaleko rodzinnej wioski. Do grobowca włożono mu gitarę, Biblię i marihuanę.
Reggae, o którego początkach możemy mówić wraz z początkiem działalności artystycznej Boba Marleya (początek lat 60. XX wieku) jest gatunkiem pod względami wyjątkowym. Uniwersalne przesłanie, jakie za sobą niesie lub raczej, do czasu komercjalizacji gatunku, niosło jest wynikiem połączenia 3, jak do tamtej pory myślano, niewspółistniejących wpływów; w swoich utworach Bob Marley łączył idee chrześcijańskie i pacyfistyczne wraz z postulatami równości rasowej, a pod względem muzycznym etnicznej muzyki jamajskiej z inspiracjami r'n'b i rdzennych brzmień afrykańskich. Gatunek ten, będący śpiewną melorecytacją o prostym, powtarzającym się rytmie cechuje się ponadto charakterystycznym pogłosem dźwięków basowych i nieskomplikowaną melodią.
Pod koniec szczytowego okresu popularności gatunku (lata 70. ubiegłego stulecia) zaczęły powstawać, mniej lub bardziej różniące się od macierzystego nurtu, podgatunki muzyki reggae. Wśród nich za najważniejszy uchodzi dancehall. W porównaniu z klasycznym reggae dancehall ma o wiele szybsze tempo i mniej skomplikowany przekaz. W kontraście do reggae służy przede wszystkim do tańca.
Chociaż gatunek ten powstał na Jamajce i ma niezaprzeczalne korzenie afrykańskie, to wśród jego twórców można wymienić też artystów europejskich, jak np. polski zespół Izrael.
Różnice w brzmieniu dancehallu można zauważyć słuchając utworów "Soul Rebels" Boba Marleya oraz "My yes & my no Anthony'ego B.
Folk, jest gatunkiem muzycznym funkcjonującym od początku lat 60. ubiegłego stulecia. Czerpie przede wszystkim z tradycji ludowej, jednak nadaje jej formę współczesną. Gatunek ten cechuje, niespotykany do tej pory, autentyczny, szczery przekaz nienastawiony na przekaz komercyjny. Obecnie folk wykształcił dwa, niezależnie rozwijające się nurty: twórczość wprost odnosząca się do ludowej tradycji muzycznej danej społeczności oraz twórczości kreatywnie ją przekształcającą (urban folk, neofolk, anti-folk...).
Z gatunkami folkowymi powiązane jest pojęcie protest songu - rodzaju piosenki z tzw. nurtu muzyki niezaangażowanej (do której, z definicji, przynależy folk), wyrażającej sprzeciw wobec zjawiskom społecznym lub politycznym (niesprawiedliwości społecznej, wojnie, globalizacji...).
Za pierwszą polską piosenkę z nurtu protest song uznaje się "Dziwny jest ten świat" Czesława Niemena, którego fragment zamieszczono poniżej.
The Beatles to legendarny brytyjski zespół rockowy, w najsłynniejszym składzie: John Lennon, Paul McCartney, George Harrison, Ringo Starr.
W 1957 r. w Liverpoolu muzyk John Lennon założył The Quarrymen. Wkrótce dołączyli do niego Paul McCartney oraz George Harrison. Nowy członek grupy, Stuart Sutcliffe, zaproponował nazwę „The Beatles”. W ten sposób chciał oddać hołd The Crickets, którzy przez pewien czas grali jako The Beatals. Do Beatlesów dołączył Pete Best, perkusista. W 1961 r. powstał pierwszy singiel zespołu, „My Bonnie”. Producent EMI, George Martin, nalegał na znalezienie kogoś na miejsce Besta, który według niego nie pasował do grupy. The Beatles rozpoczęli współpracę z Richardem Starkey’em, znanym później jako Ringo Starr. W tym czasie powstały single „Please Please Me” i „From Me To You”. Jednak dopiero po wystąpieniu grupy w telewizyjnym programie „People and Places” w kulturze pojawiło się zjawisko nazwane Beatlemanią.
W 1963 r. Beatlesi dali szereg koncertów w Wielkiej Brytanii, przeciwko którym protestowała władza, uważając je za niebezpieczne. Ukazał się debiutancki album „Please Please Please”, a wkrótce potem „With The Beatles”. W 1964 r. zespół udał się w trasę koncertową do Stanów Zjednoczonych, gdzie ich płyty były równie popularne, co na Starym Kontynencie. The Beatles koncertowali też w Danii, Hong Kongu, Nowej Zelandii i Australii. Pod koniec roku światło dzienne ujrzała płyta „Beatles For Sale”. Popularność Beatlesów rosła, coraz większe było też niezadowolenie konserwatywnych grup religijnych. Po ukazaniu się sławnego wywiadu z Johnem Lennonem, który określił Beatlesów jako sławniejszych od Jezusa, w Stanach Zjednoczonych zaczęto palić ich płyty.
W 1967 r. grupa wydała przełomowy w swojej historii album „Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band”, który potem określono jako podwaliny rocka progresywnego. W tym samym roku umarł menedżer i przyjaciel zespołu, Epstein. Od tego momentu zaczął się powolny rozkład The Beatles. Muzycy szukali oparcia w religii Wschodu i medytacji. Doprowadziło to także do eksperymentów muzycznych, czego owocem był tzw. „Biały Album”. W 1969 r. grupa rozpoczęła pracę nad dokumentalnym filmem „Let It Be”. Taki tytuł miała też ostatnia płyta zespołu. W 1970 r. muzycy rozpoczęli kariery solowe. W 1980 r. John Lennon został zamordowany. Pozostali Beatlesi nagrali dedykowaną Johnowi piosenkę „All Those Years Ago”.
Jimi Hendrix (właściwie: James Marshall Hendrix, ur. 27 listopada 1942 roku w Seattle, zm. 18 września 1970 roku w Londynie) - wokalista, kompozytor, autor tekstów. Uznawany za najwybitniejszego gitarzystę wszechczasów. Hendrix urodził się w ubogiej rodzinie pochodzenia afrykańsko-indiańskiego. Sam nauczył się grać na gitarze. Do roku 1966 występował w różnych zespołach, zaskakując doprowadzoną do perfekcji grą na gitarze. Pod koniec 1966, dzięki Chasowi Chandlerowi (basisty The Animals) Hendrix tworzy swój własny zespół, "The Jimi Hendrix Experience", który wraz z Hendrixem tworzyli dwaj muzycy, o zacięciu muzycznym z pograniczu rocka i jazzu: Noel Redding i John Mitchell. Ich pierwszy singiel, nagrany w 1966, zawierał opracowanie dramatycznej ballady "Hey Joe" Billy'ego Robertsa. Utwór spotkał się z dobrym przyjęciem słuchaczy i krytyków i okazał się pierwszym poważniejszym sukcesem. Następne nagrania ugruntowały pozycję zespołu, a zwłaszcza Hendrixa. W 1969 Hendrix tworzy nowy zespół - "Band Of Gypsys". Rok później dołącza do Erica Baurdona i grupy War. 18 września 1970 roku po koncercie w klubie Ronniego Scotta w Londynie, Jimi Hendrix umiera odurzony narkotykami i alkoholem. Do dziś uznawany jest za najwybitniejszego muzyka rockowego w historii.
Poniżej: "Manic Depression", "Midnight Lighting" i "Pali Gap".
