Muzyka Elektroniczna

               Muzyka elektroniczna jest to muzyka tworzona głównie lub wyłącznie za pomocą elektrofonów (elektromechanicznych i elektronicznych instrumentów muzycznych) oraz urządzeń elektronicznych przetwarzających dźwięki pozamuzyczne lub generowane przez tradycyjne instrumenty akustyczne.

              Początki tego rodzaju brzmień sięgają lat 70., kiedy muzyka elektroniczna zaczyna wchodzić do kultury masowej.  W połowie lat 70. krystalizują się pierwsze stricte elektroniczne nurty muzyczne, początkowo w muzyce awangardowej. W tym samym czasie techniki tradycyjnie elektroniczne zostają zaadaptowane w undergroundowej muzyce tanecznej; rodzi się tradycja samplingu jako wykorzystywania w swojej muzyce nagranych i wydanych wcześniej przez innych wykonawców partii instrumentów.
               Z nadejściem lat 80. brzmienia elektroniczne na stałe zadomawiają się w muzyce popularnej. Przedstawiciele gatunków takich jak electropop, new romantic, synth pop i italo disco osiągają szczyty list przebojów, a tworzona przez nich muzyka stanie się później symbolem tej dekady. Muzyka elektroniczna w tejże dekadzie również była komponowana przez bardziej niszowe zespoły osiadłe głównie na stylistyce EBM, industrial i new wave.
              Dziś tzw. taneczna elektronika ma wiele gatunków, m.in.: house, chillout, trip-hop, electro i dubstep. Ich typowe cechy to miksowanie i obróbka montażowa fragmentów starszych piosenek, wielokrotne powtarzanie chwytliwego motywu muzycznego, eksperymenty z tempem i rytmiką, a także skupienie na brzmieniu, a nie na treści utworu.
              Do najbardziej znanych twórców należą: Jean-Michel Jarre, Aphex Twin oraz Goldfrapp.
Na zakończenie Jean Michel Jarre w utworze Oxygene oraz Aphex Twin w Window Licker.

2Pac

                Tupac Amaru Shakur, w skrócie 2Pac, urodził się 16 czerwca 1971 w New Yorku. Tupac pierwszy raz zetknął się z muzyką rap, gdy był dilerem narkotyków. W tym samym czasie dołączył do składu kierowanego przez Shocka G o nazwie Digital Underground. W Digital Underground pełnił rolę technicznego (przynieś, podaj pozamiataj) . W styczniu 1990 roku nagrał z nimi płytę, która nosiła nazwę „This Is An E.P. Release”. Pierwszy utwór, który nagrał jako raper wraz z Digital Underground nosił tytuł „Same Song” .W 1991 roku Tupac przyjął pseudonim 2Pac. Tego też samego roku wydał swój debiutancki krążek, który nosił nawę „2Pacalypse Now”. W 1993 r. 2Pac wydał swój drugi album „Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z.”. Tą płytę promowały 2 single - „Keep Ya Head Up” i „I Get Around”. 13 lutego 1996r. wyszedł pierwszy podwójny album w historii rapu który nosił nazwę „All Eyez On Me”. Album ten do dziś uznawany jest za najlepszy album w historii rapu. Tupac jednak nie zwalniał tempa i nagrywał nowy album noszący tytuł „Makaveli: The don Killuminati - The 7 Days Theory”.
               7 września przybył do hotelu MGM Grand w Las Vegas, aby zobaczyć walkę bokserską między swoim przyjacielem Mike’em Tysonem a Bruce’m Seldonem. Kiedy wraz ze swoją ekipą opuszczał hotel po trwającej zaledwie 39 sekund walce, doszło jeszcze do pozornie niegroźnego incydentu, w którym główną rolę odegrał członek wrogiego gangu Southside Crips, Orlando „Baby Lane” Anderson. Został on pobity przez świtę Tupaca, ponieważ kilka tygodni wcześniej ukradł jednemu z pracowników Death Row Records złoty łańcuch z logo wytwórni.
Kilka godzin później kawalkada luksusowych samochodów, w których znajdowali się członkowie Mob Piru Bloods i pracownicy Death Row Records, zatrzymała się naprzeciwko hotelu Maxim z powodu czerwonego światła. Prowadził ją, za kierownicą czarnego 750, Marion „Suge” Knight, obok niego siedział Tupac. Przez przejście dla pieszych z obydwu stron ulicy przechodzili turyści, co nie pozwalało samochodom szybko ruszyć z miejsca. Z prawej strony BMW pojawił się biały Cadillac, z samochodu oddano 13 strzałów. Pięć z nich raniło 2Paca. Dwa z pocisków godziły go w klatkę piersiową, jeden w miednicę, jeden odstrzelił mu część palca wskazującego u prawej ręki, a ostatni ugodził go w ramię.
             Zmarł w University Medical Center 13 września, co zostało ogłoszone o godzinie 16:03, na skutek odniesionych ran, sześć dni po strzelaninie. Sprawa morderstwa 2Paca wciąż zostaje nierozwiązana i brak jest jakiegokolwiek znacznego postępu w niej. Istnieją spekulacje, iż zabojstwo artysty zlecił Notorious B.I.G., raper ze wschodniego wybrzeża, z którym 2Pac był w konflikcie. Podejrzeń i spekulacji było coraz więcej, aż do momentu śmierci Notoriusa w zamachu pół roku później. Wkrótce światło dzienne ujrzały nowe fakty dotyczące śmierci 2Paca. Kolejnym podejrzanym jest Marion „Suge” Knight, z którym to raper poróżnił się w trakcie nagrywania „All Eyez On Me”, chcąc odejść z Death Row Records i założyć własną wytwórnię płytową. „Już w momencie podpisania przez 2Paca umowy z Sugem wiedziałem, że będzie to błąd”. – twierdził później przyrodni brat 2Paca Mopreme. Inną osoba podejrzewaną o zorganizowanie zamachu na życie Shakura jest Orlando Andreson, wspomniany już członek gangu Southside Crips. Tego samego wieczoru doszło do walki pomiędzy nim a 2Pac-iem. Sprawa wciąż pozostaje niewyjaśniona.
Nie ustają spekulacje na temat upozorowania przez 2Pac’a własnej śmierci. Ludzie wciąż doszukują się faktów na ten temat w utworach rapera. Tak na przykład, po odwróceniu piosenki „This Life I Lead” z albumu Better Dayz można usłyszeć sekwencję słów „yes, I’m alive” („tak, jestem żywy”). W utworze „Pac’s Life” z płyty o takim samym tytule (również po uprzednim odwróceniu) usłyszeć można słowa „I’ll be back” („jeszcze tu wrócę”). Nie ma żadnych dowodow na to, iż 2Pac świadomie wykorzystał takie zwroty, lecz dociekliwi fani cały czas odnajdują tego typu znaki. Co więcej, idolem Tupac’a był pisarz Niccolò Machiavelli, który znany był między innymi z pozorowaniem własnej śmierci.
           Wiele osób przekonanych jest o tym, iż 2Pac żyje i ukrywa się, gdyż miał dość życia popularnego rapera. Tym samym domniewane są coraz to nowsze daty jego powrotu.Mimo, iż Tupac już nie żyje ponad 13 lat, jego płyty wciąż się ukazują.

Na zakończenie dwa najbardziej znane utwory 2Pac`a:

Hip-hop

HIP-HOP to gatunek muzyczny i ruch kulturowy zapoczątkowany przez Afroamerykanów w latach 70. XX w. Do świata kultury masowej zjawisko to zaczęło przenikać na początku lat 80. XX w.                    
             Cztery główne elementy kultury hip-hopowej to rapowanie, komponowanie muzyki (przy użyciu sampli z płyt winylowych), tworzenie graffiti oraz breakdance. Do charakterystycznych cech hip-hopu zalicza się rytmiczną melorecytację z podkładem muzycznym i dominacją rytmu (tzw. bitu) nad melodią. W niekomercyjnym hip-hopie przeważa słowo, wyrażające problemy codziennego życia w wielkim mieście, a także refleksje natury politycznej czy społecznej.
            Z jednej strony współczesny hip-hop zbliżył się do popu i zatracił swoją pierwotną szorstkość, surowość i bezkompromisowość prawie wykrzykiwanych słów. Z drugiej strony utwory te są dziś o wiele bogatsze pod względem brzmieniowym, niektóre mają niemal symfoniczne aranżacje. W Polsce gatunek stał się popularny, ponieważ dostrzeżono podobieństwo rodzimych blokowisk do gett amerykańskich, z których wywodzi się hip-hop. Do najbardziej znanych twórców tego gatunku należą: Ice-T, 2Pac, Kanye West, Jay-Z, a w Polsce Kaliber 44 oraz O.S.T.R.

Na zakończenie Ice-T - G Style oraz O.S.T.R & Hades - Psychologia tłumu - feat. Sacha Vee

Disco Polo

               Disco Polo jest gatunkiem muzycznym, który powstał w Polsce na przełomie lat 90. XX w. Gatunek wywodzi się z muzyki granej na weselach i zabawach przez specjalne zespoły z repertuarem piosenek ludowych i weselnych. Ścieżką wokalną był najczęściej melodramatyczny tekst o nieszczęśliwej miłości lub także często tekst o charakterze prześmiewczym. Oprócz tego duży wpływ na powstanie tego gatunku miały popularne w latach 80. w Europie, także w Polsce podgatunki muzyki disco - italo disco i euro disco oraz w pewnym stopniu wykonawcy muzyki dyskotekowej z krajów byłego Związku Radzieckiego.
               Pierwszy zespół będący przedstawicielem tego gatunku – Bayer Full, powstał 19 listopada 1984 roku, natomiast drugi zespół będący przedstawicielem tego gatunku - Top One powstał w 1986 roku i obydwa zespoły stały się jednymi z pionierów tejże muzyki. Na przełomie lat 80. i 90. XX wieku powstawały takie zespoły jak Akcent, Atlantis, Boys i Fanatic oraz powstała w 1990 roku pierwsza oficjalna wytwórnia nagrywająca płyty z muzyką disco polo - Blue Star. Głównymi ośrodkami muzyki chodnikowej, a później disco polo był Białystok i inne miasta leżące na Podlasiu (właśnie z tej części Polski pochodzi większość artystów gatunku) oraz Żyrardów i Sochaczew koło Warszawy. Jedną z najbardziej znanych piosenek wywodzących się z tego gatunku było Mydełko Fa nagrane w 1991 roku przez Marka Kondrata i Marlenę Drozdowską, która miała być pastiszem tej muzyki, ale stała się wielkim przebojem i przyczyniła się ona do popularności tego gatunku.

            Pomysłodawcą nazwy disco polo, stworzonej w 1993 roku na podobieństwo italo disco (włoski styl muzyczny z początku lat 80. XX w.), był Sławomir Skręta, właściciel wytwórni płytowej Blue Star z Reguł koło Warszawy. Nazwa ta szybko stała się popularna i skutecznie wyparła poprzednią nazwę "muzyka chodnikowa". W pierwszej połowie lat 90. muzyka ta stała się zjawiskiem masowym, choć prawie nieobecnym w mediach. Nagrywane poza oficjalnym obiegiem kasety magnetofonowe i płyty kompaktowe osiągały ogromne nakłady. 29 lutego 1992 odbyła się Gala Piosenki Chodnikowej i Popularnej poświęcona temu nurtowi muzyki transmitowana przez TVP 1.

           W połowie lat 90. disco polo znalazło miejsce w programach telewizyjnych i audycjach radiowych w Radiu Eska. Disco polo było w tamtym okresie także obecne w stacji telewizyjnej Polonia 1 wówczas będącej siecią lokalnych stacji w większych aglomeracjach miejskich oraz w TV Polonia. W innych mediach muzyka ta w tym czasie była prawie w ogóle nieobecna i uznawana przez media głównego nurtu za symbol kiczu i prymitywizmu.Pod koniec lat 90. XX wieku (od 1998 roku do 2001 roku) nastąpił przesyt tej muzyki i gwałtowny spadek sprzedaży kaset magnetofonowych i płyt CD disco polo o ok. połowę, przy jednoczesnym wzroście zainteresowania polską muzyką pop, rock i hip-hop oraz zagraniczną muzyką hip-hop, dance i muzyką elektroniczną. W tym samym czasie z anteny Radia Eska, telewizji Polonia 1 i TV Polonia zostały zdjęte programy poświęcone tej muzyce.

           W latach 2002–2007 niektóre zespoły kontynuowały swoją działalność (jak np. Toples lub Weekend). W tym okresie zespoły wydawały nawet swoje nowe płyty, jednak na skutek braku istnienia w tym czasie gatunku w ogólnokrajowych mediach nie przyniosły one popularności. W 2007, po pięciu latach przerwy muzyka ta ponownie zagościła na ekranach telewizyjnych za sprawą stacji iTV, która codziennie emituje program pt. „Discostacja”. Oprócz tego promocja odbywa się w Internecie za sprawą dwóch rozgłośni internetowych z nią powiązanych. Od tego roku zespoły zaczęły ponownie grać koncerty, których liczba z każdym rokiem wzrastała i ponownie zaczęto sprzedawać płyty, przez co zespoły zaczęły znów przynosić zyski. Od tamtego czasu muzyka disco polo znajduje się na fali wznoszącej i znajduje coraz więcej sympatyków oraz słuchaczy.

Na koniec hit ostatnich lat ,,Ona tańczy dla mnie" oraz wydany przed dwoma dniami utwór zespołu Mig pt. ,,Słodka wariatka", a na uzupełnienie Czadoman w utworze ,,Kochane Panie".

ABBA

             ABBA to szwedzki zespół muzyczny działający w latach 1972-1982, którego szczyt popularności przypada na lata siedemdziesiąte i początek lat osiemdziesiątych XX stulecia. Powszechnie uznawany za najwybitniejszy zespół tworzący kanon muzyki pop XX wieku, choć uznanie nadeszło dopiero w połowie lat 90.
              Zespół utworzyli w 1972 Björn Ulvaeus, Benny Andersson, Agnetha Fältskog i Anni-Frid (Frida) Lyngstad stanowiący dwa małżeństwa (A. Fältskog i B. Ulvaeus 1971-1978 (separacja), 1980 (rozwód), A. Lyngstad i B.Andersson 1978-1981). Nazwa zespołu, przyjęta w 1974, stanowi akronim pierwszych liter imion jego członków.
             Ważną osobą w historii zespołu był Stig Anderson, przedsiębiorczy menadżer zespołu, architekt jego międzynarodowego sukcesu, a także autor tekstów do niektórych piosenek w początkowym okresie.
              Pierwszy wielki przebój tego zespołu to „Waterloo”, którą to piosenką grupa zdobyła Grand Prix na Konkursie Piosenki Eurowizji w 1974 roku w Brighton w Zjednoczonym Królestwie. W 2005 to właśnie ta piosenka została też uznana przebojem 50-lecia konkursu. Zespół, występując jako Björn, Benny, Agnetha & Annifrid, próbował swoich szans w eliminacjach do Eurowizji również rok wcześniej, tj. w 1973 roku, ale propozycja „Ring Ring” zajęła w szwedzkiej preselekcji 3. miejsce.
               Późniejsze przeboje to m.in. „S.O.S.”, „Mamma Mia”, „Knowing Me, Knowing You”, „Take A Chance On Me”, „Chiquitita”, „Fernando”, „I Do, I Do, I Do, I Do, I Do”, „Hasta Manana”, „Thank You For The Music”, „The Winner Takes It All” i „One Of Us”. Za sztandarowy przebój zespołu uznaje się „Dancing Queen”, który jako jedyny singel dotarł do pierwszego miejsca listy przebojów amerykańskiego magazynu muzycznego Billboard.
             Po rozwodach obu par oraz wskutek coraz mniej zbieżnych interesów zawodowych, zespół rozpadł się w 1982 roku.

Na zakończenie dwie sztandarowe piosenki szwedzkiego zespołu.

Disco

          Disco to gatunek muzyczny, którego początki sięgają lat. 70 XX w. Jest to muzyka taneczna, czerpiąca w dużej mierze z funku. Przeznaczona była głównie do klubów muzycznych, zyskała też popularność w radiu i filmie (np. Gorączka sobotniej nocy).Pozbawiona ambicji innych niż dostarczanie dobrej zabawy i barwnego widowiska, często jest uznawana za kiczowatą. postrzega się ją też jako zjawisko kultowe, a do jej estetyki (futra, cekiny, spodnie ,,dzwony", fryzury w stylu afro) odwołują się dziś muzycy klubowi, tworzący remiksy najbardziej znanych utworów tego nurtu.
          Dzięki muzyce disco dużą popularność zdobyła muzyka elektroniczna. Niektóre elementy stylu disco zostały zaadaptowane przez grupy spoza tego kręgu m.in. ABBA, The Rubettes i inne. Nawet tacy artyści rockowi, jak The Rolling Stones, Kiss czy Rod Stewart nagrali piosenki i płyty w tym stylu. Disco miało wpływ na powstanie muzyki rap, Euro disco, Italo disco, disco polo oraz na początki house i techno.
          Muzykę dyskotekową do perfekcji doprowadził zespół Bee Gees, którego okres największej popularności (koniec lat 70.) zbiegł się ze szczytem dyskotekowego szału. Muzyka disco była jednym z elementów subkultury disco, dominującej w młodzieżowej kulturze masowej tamtych czasów.

Na pożegnanie ABBA i Dancing Queen oraz Bee Gees w utworze Too Much Heaven.

Funk

Funk, gatunek pokrewny do soulu powstał w połowie lat 60. ubiegłego stulecia. Podobnie i on wiązał się z emancypacją czarnoskórej ludności amerykańskiej. Miał afrykańskie korzenie i, podobnie jak r'n'b charakteryzował się niezwykle energetycznym rytmem. W toku ewolucji gatunku funk zaczął nawiązywać do jazzu i rocka; zaczęto także eksperymentować z użyciem muzyki elektronicznej. Z muzyki funkowej z czasem powstały style tańca ulicznego, np. hip-hop. Do najwybitniejszych twórców muzyki funkowej zalicza się Jamesa Browna oraz Kool & The Gang.