Jazz

     Jazz po raz pierwszy pojawił się na południu Stanów Zjednoczonych na początku XX wieku. To bardzo ważny moment w historii  -  dokonała się wielka fuzja ludowych pieśni murzyńskich z elementami muzyki europejskiej. Kolebką jazzu był Nowy Orlean, ale nurt ten szybko znalazł zwolenników w Nowym Jorku, chicagowskich kabaretach i Kalifornii.
     Skład instrumentalny orkiestr jazzowych zmieniał się od wczesnych zespołów dętych po klasyczną kombinację kornetu, klarnetu, puzonu, gitary lub bandżo, kontrabasu lub tuby oraz perkusji - składu charakterystycznego dla nowoorleańskich bandów lat dwudziestych i trzydziestych. Fortepian lub pianino wprowadzone zostały dopiero wówczas, gdy jazz trafił do sal tanecznych całego świata. Saksofon pojawiał się z rzadka, uważany był przede wszystkim za atrybut zespołów grających tak zwany jazz chicagowski.
     Podstawowym założeniem muzyki jazzowej jest improwizacja zarówno całego zespołu, jak i samego solisty. Na początku kornecista lub trębacz koncentrowali się jedynie na linii melodycznej utworu, zaś utrzymanie rytmu pozostawiali reszcie zespołu. Integralną częścią były także popisy solistów na trąbce, klarnecie lub puzonie.
     Z czasem sztuka improwizacyjna uległa przeobrażeniom. Za utrzymanie rytmu odpowiedzialne stały się fortepian, kontrabas oraz perkusja, muzycy zaczęli swobodniej podchodzić do zbiorowych improwizacji, wzrosła też liczba popisów solowych, do dnia dzisiejszego stanowiący wyróżnik jazzu spośród innych gatunków muzycznych. W niezwykle popularnej w Stanach Zjednoczonych muzyce jazzowej wyodrębniło się kilka nurtów: swing, be bop, cool bop i progressive, niosące zmiany w kompozycji, harmonii czy instrumentarium. Popularność zyskał także bardzo żywotny jazz rock i nu jazz, zaliczany dziś do nurtu muzyki chillout.
     Twórcami jazzu są: Louis Armstrong, Billie Holiday, Miles Davis, Jan Ptaszyn Wróblewski, Urszula Dudziak i Tomasz Stańko.

     Na zakończenie Louis Armstrong w utworze "What a Wonderful World".

B.B. King

     Riley B. King znany jako B.B. King urodził się 16 września 1925 roku w Indianola w Stanach Zjednoczonych. Jeden z najważniejszych gitarzystów i wokalistów gatunku, nie bez przyczyny noszący przydomek "Króla Bluesa”.

     Pierwszy koncert King odbył w  1946 roku w Memphis. Na początku pracował m.in. jako wokalista w lokalnej stacji radiowej grającej rytm & bluesa oraz jako DJ. Wtedy też zyskał swój pseudonim artystyczny „B.B.”, który jest skróconą wersją „Beale Street Blues Boy”. Początek kariery miał jednak trudny - najlepsze czasy przyszły dla artysty dopiero w latach 50. Wtedy B.B. King stał się jednym z najważniejszych wykonawców rhytm & bluesa dzięki całej serii wielkich hitów, takich jak "Woke Up This Morning", "Sweet Little Angel", czy "Every Day I Hale The Blues".
     W 1964 roku ukazał się koncertowy album "Live At Regal", nagrany podczas występu w Chicago. Uznawany jest on za jeden z najwybitniejszych albumów w historii bluesa. Sukces daleko wykraczający poza środowisko bluesowe przyniósł artyście cover kompozycji Roya Hawkinsa „The Thrill is Gone”. Piosenka zagościła na listach przebojów i stała się jednym z najważniejszych utworów B.B. Kinga. Lata 70 przyniosły kolejne sukcesy muzyka i takie przeboje jak „I Like to Live the Love”.
     Kolejne dekady działalności B.B. Kinga nie obfitowały już w tak wiele nagrań. Artysta jednak cały czas był bardzo aktywny, dając nawet około 300 koncertów rocznie i pojawiając się w telewizyjnych show. Był też w stanie zdobywać nowych fanów, jak w 1988 roku, kiedy to nagrał wspólnie z zespołem U2 utwór „When Love Comes To Town”, który ukazał się na albumie Irlandczyków „Rattle and Hum”. Innym ciekawym muzycznym duetem w jego karierze był wspólne wydawnictwo z Claptonem „Riding with the King” z 2000 roku.
     W roku 1980 B.B. King został wprowadzony do Blues Hall of Fame, a w 1987 do Rock and Roll Hall of Fame. W 2011 znalazł się na 6. miejscu listy 100 największych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone.
     B.B. King zmarł 14 maja 2015 roku w Las Vegas w wieku 89 lat.

     Na  zakończenie B.B. King w utworze "The Thrill Has Gone" i "Sweet Little Angel".

Blues

     Blues jest gatunkiem muzycznym, który powstał w drugiej połowie XIX wieku. Jest to muzyka, którą stworzyli potomkowie czarnoskórych niewolników przywiezionych do południowych Stanów Zjednoczonych i był to tzw. "blues wiejski". Afroamerykanie długo nie chcieli podzielić się bluesem z innymi, dlatego dopiero w latach 30. XX wieku gdy wyemigrowali na północ Ameryki zyskał swoją popularność. Powstał wtedy tzw. "blues miejski". Najbardziej znanymi instrumentami bluesa są: gitara, harmonijka ustna, pianino, perkusja i saksofon.
     Muzyka ta jest rzewnym dialogiem pomiędzy wykonawcą i jego instrumentem. Pełna jest nagłych pauz, momentów ciszy i zmian rytmu. Pomimo że bluesa stworzyli mężczyźni, to właśnie kobiety pozwoliły mu się wydostać się poza granice murzyńskich gett. Pierwszą wielką gwiazd tego gatunku była Bessie Smith, której nagranie na winylowych płytach piosenki do dziś poruszają uczucia słuchaczy na całym świecie. Mówiąc o bluesie nie można zapomnieć o B.B. Kingu, który jako gitarzysta i wokalista bluesowy został obdarzony nieformalnym tytułem: "Króla Bluesa".
    Blues i jego forma odgrywały dużą rolę w jazzie, jak i do powstania m.in. stylu boogie-woogie oraz rhythm and blues.

Na zakończenie utwór B.B. Kinga "The Thrill Is Gone"

Gustav Mahler

Gustav Mahler (1869 - 1911) -był wybitnym dyrygentem muzyki neoromantyzmu.

     Urodził się 7 lipca 1869 we wsi Kalište w Cesarstwie Austriackim (obecnie Czechy) w niemieckojęzycznej, żydowskiej rodzinie. Ukończył studia w wiedeńskim konserwatorium i od 1897 do 1907 roku sprawował funkcję dyrektora Opery Wiedeńskiej. W 1909 r. przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie pracował w tamtejszej filharmonii oraz w Metropolitan Opera jako dyrygent. Niestety jego śmiałe pomysły kompozytorskie nie spotkały się tam ze zbyt przychylnym przyjęciem.
      W kompozycjach Mahlera widoczny jest wyraźnie wewnętrzny konflikt i niepokój, ponieważ przez całe jego życie miał poczucie wyobcowania - zarówno jako Żyd w antysemickiej Austrii, jak i dyrygent zamknięty w ramach obowiązujących norm.
     Za najważniejsze dzieła Mahlera uznaje się jego dziesięć symfonii (w tym ostatnią, która jest niedokończona). Są one długie i mają skomplikowaną konstrukcje. Jego symfonie napisane są z przeznaczeniem na bardzo dużą orkiestrę. Dla przykładu "Symfonia ósma", zwana "Symfonią tysiąca", wymaga stu dwudziestu instrumentów, dwóch chórów mieszanych, jednego chłopięcego oraz ośmiu solistów. Mahler jest również autorem kilku pieśni i kameralistyk. Zmarł 18 maja 1911 w Wiedniu w wieku 50 lat.
  
     Na zakończenie pierwsza, piąta i siódma symfonia Gustava Mahlera.

Neoromantyzm

     Neoromantyzm cieszył się niezwykłą popularnością w Europie w II połowie XIX i na początku XX wieku. Ów kierunek muzyczny, będący ostatnią fazą romantyzmu umownie rozpoczyna się po śmierci trzech wielkich kompozytorów romantycznych: Felixa Mendelssohna (1847 r.), Fryderyka Chopina (1849 r.), Roberta Schumanna (1856 r.). Styl ten dominuje w Europie w dwóch kolejnych epokach historyczno-literackich: pozytywizmie i młodej Europie.
     Postromantyzm, jak inaczej nazywany jest kierunek, charakteryzuje się znaczną rozbudową aparatu orkiestrowego; w neoromantyzmie zaczęły powstawać dzieła przeznaczone dla bardzo licznych orkiestr. Innym istotnym elementem stylu było utrzymywanie dzieł w tonacji narodowej i historycznej.
W postromantyzmie powstają dwa nowe gatunki muzyczne, które w pewien sposób łączą się z innymi dziedzinami sztuki przede wszystkim z literaturą. O tym zjawisku najlepiej świadczy fakt, że dwoma najpopularniejszymi gatunkami okresu są: stworzony przez Franciszka Liszta w romantyzmie poemat symfoniczny i neoromantyczny dramat muzyczny, którego autorstwo przypisuje się Richardowi Wagnerowi.

     Na zakończenie: fragment VIII symfonii Gustava Mehlera, jako przykład muzyki neoromantycznej. Utwór ukazuje charakterystyczną dla epoki zaawansowaną harmonikę.

Kilka słów wstępu na temat bloga.

     Ten blog został stworzony po to, aby przedstawić Wam jak zmieniała się muzyka od początku XX wieku do dnia dzisiejszego. Razem z moimi kolegami będziemy przedstawiać najważniejsze postacie związane z muzyką, krótko opisywać historię ich twórczość oraz wrzucać najważniejsze i najpopularniejsze utwory. Jeśli będziecie mieli jakieś uwagi, bądź chcecie pochwalić się swoją wiedzą i uzupełnić pewne informacje to komentarze są mile widziane.